Aylık Arşivler: Mart 2020

Düşün;bir şeye inanıyorsun,birşeyleri ona göre şekillendirip,yönlendiriyorsun.Sonrasında ise inandığının içine düşüp boğuluyorsun.İnanmak zulüm evet,ama kandırılmak,ölüm.

Kendimi düşünürken buluyorum sıkça,

Boş gözlerime saklı gözyaşları doluyor.

Silmek bile gelmiyor içimden;

Düşüncelerimi seçmek gelmiyor.

Vazgeçiyorum dünden,istikbalime ağlıyorum.

Benden kopanları saklamadım hiç,

Arkama baktığımda göremediğim parçaları;

Yenilerini eğreti durdu kalbimde.

Adımlarımı yavaşlatsam bile nafile,

Eksik kalanlarla duramadım.

Ağlıyorum ansızın,gözlerim boşalıyor.

Bir pencere yavanlığındaki manzarada,

Seyrediyorum alemi amacı dışında.

Görmüyorum ama geçmişteki batışını

güneşin ve battığı yerde kalışını.

Hadi bahsedelim biraz,

Paramparça ettiklerimiden mesela.

Tutmadıklarımız ellerinden.

Kayıp giderken karanlığa,

Arkamızı döndüklerimizden bahsedelim.

Korkusuz olmaktan bahsedelim.

Aslında ne kadar korkak olduğumuzdan.

Ayaklar altına alınan her bir hayalimizde

Sustuklarımızdan…

Sen kendine bazen,

Nadiren de başka birine.

Geçmiş günlere bazen,

Kayıtsız seçimlerine kimi zaman.

Genelde de hiçbir şeye,

Ve durmaksızın olmadıklarına.

Çok düşünmemeli insan

Gözlerinden akan yaşın,

Kuru cildinden süzülüp

Zeminin sığ haline düşmesini

Düşünmemeli

Çok üzülmemeli insan

Ayağının takılıpta yolunda

Dizlerinin kanamasına

Üzülmemeli

Çok darılmamalı insan

Sen bir yöne bakarken

Diğerlerinin başka yönde olmasına

Darılmamalı

Çok savaşmamalı insan

İnandıkları elinden

Kayarken sonsuzluğa

Sonsuzluğuyla

Savaşmamalı

Çok inanmamalı insan

Güven duymanın ayıp

Hatta suç olduğuna

Gözünü sakınmama telkinlerine

İnanmamalı

Sen kendine bazen,

Nadiren de başka birine.

Geçmiş günlere bazen,

Kayıtsız seçimlerine kimi zaman.

Genelde de hiçbir şeye,

Ve durmaksızın olmadıklarına.

Şimdi şöyle bir bak,

Dönmeye çalış etrafında.

Mavi mi yoksa siyah mı ?

Yoksa renk yok mu hayatında !

Dön bir bak arkaya,

Sonra belki şu ana.

Vazgeçme istikbalden asla

Düşün,düşün ama kalma yolda.

Kurgusal gelişen bazı olayların karşısında

,kendiliğinden gelişmesi beklenen ancak yarıda kalan hayallerin ve sürpriz olarak ifade edilen o küçük illüzyon tarafından mutlu edilmeyi bekleyen bizlerin

hazin sonuna hoşgeldiniz…

Şimdi artık faydası yok bişey söylemenin.

Susmak zaten manasız.

Gözlerini dikip gökyüzüne,bulutlara dalmak belki de.

Kaderinle konuşmaya çalışmak saçma,

Oluruna bırakmak anlamsız.

Bir kuyu kazıp toprağa,içine dalmak belki de.

Bir şiir okursun,

Sonra dizelerinde kaybolursun.

Sonra düşünür durusun,

Nasıl geçmedi aklımdan,

Onca durumdan,

Onca sorundan,

Onca mutluluktan sonra

Benim kalemime düşmekten

Nedir alıkoyan ?

Müsait bir anda,bir ara

Bir şeyler anlatacağım sana

Kapılar açacağım bazı sırlara.

Eksiğiyle,fazlasıyla.

Belki gün doğumuyla,

Belki de ay ışığında.

Ama inanki fazlasıyla

Varlığıyla,

Yokluğuyla.

Dolaptaki eski kutuları açmak gibi

Gereksiz.

Sürpriz dolu.

Bazen acınası,bazende acı verici

Olduğu gibi koymak varken kapıya

Ve kapıcının tüm umarsızlığıyla almasına takılmayarak

Bir yabancıya dönüşmek

Ya da öyle sanmak

Bir gün lazım olurmu düşüncesini

Kafandan atarak.

Kapatmak.