Aylık Arşivler: Eylül 2020

Ayakkabıların arkasına basıp,kapıdan çıkmak gibi;

Heyecanlı ama umursamaz.

Sürekli giden ama hiç varamayan,

Kara saplanmış,yağmurda ıslanmış,

Güneşe maruz kalmış.

Gözleri dolu,bakışları boş.

Varmakta halen zorlanan

Hayallerin mahsülleri.

Tut ellerimi gizlice

Karanlık bir yoldan gelen

Işık saçan bir melek gibi

Tut.

Sıcaklığın yayılsın

Gözlerim kararsın sinsice

Hiçbir zaman susmasın

Ruhumdaki ritmin

Bırakma.

Karanlığa çalan

Ama güneşin henüz batmadığı

Kavruk toprağın

Gözü yaşlı bir anne gibi nemlendiği

Yağmurun bulutlardan ödünç aldığı

Sessiz damlaları

Üzerimize dökerken

Aslında pek de memnun olmadığı

Pastel bir güz akşamı.

Çamurdaki ayak izlerime,

Dönüp bakmadım hiç.

Geçmişe dönmenin alışkanlığını

Toprağa gizledim.

Sırılsıklam olmayı bilemedim hiç.

Bulutların şekillerine kandım

Güneşe çok aldandım ama

Yağmura hep ıslandım.

İnce bir yağmurluk ile gezerdim hep,

Küçük bir şemsiyenin bile yeteceği,

Hatta ıslansan yüzünün nemlenmeyeceği;

O sıska yağmurda.

Gözlerimdeki yaştan mıdır,bilinmez.

Hep yağmur yağar sanırdım.

Güneşe çok aldandım ama,

Yağmura hep ıslandım.

Şimdi gökyüzü

Yerle yeksan.

Feveran bir miktar.

Belki gökyüzü

Karanlık.

Sevimsiz bir miktar.

Sonra gökyüzü

Masmavi

Gülümser bir miktar.

Mavi gökyüzünün altında,

Bulutlara daha yakın

Nispeten

İpini hep sıkıca tuttuğum

Bir türlü uçmayan

O çirkin uçurtma.

Rüzgar altında sallanırken

Şişmiş egolar gibi

Boş ve dayanıksız

Yırtılırken içimde

Bir türlü yükselmeyen

O çirkin uçurtma.