Aylık Arşivler: Nisan 2021

Bırak bi profesyonele gitmeyi,evden çıkacak hali yoktu kadının.Hep gittiği ve çok sevdiği mekanlar uzak gelmeye başlamıştı.Evden dışarı çıkma fikri saçma gelmeye bile başlamıştı.Aslında herşey saçma gelmeye başlamıştı.Bu kısır döngüden kurtulmalıydı,depresyon tamam ama umutsuzluk olamazdı.O noktaya hiç gelmemişti ve neredeyse yalnız olduğu bu dönemde de gelmemeliydi.

Endişe tüm ruhunu bir karabasan gibi sardı.Hayatı boyunca endişelerinin ortasında manevi aslında olmayan hatta hayali sebebler oluyordu.Belki de hayatında ilk defa gerçek elle tutulabilir bir sebebi vardı.

Aslında buna bir fırsat gözüyle bakabilirdi.Ruhunu tanımak için gerçek bir test olabilirdi.Krizden fırsa çıkarmak diye buna denirdi işte.Kendisini endişelerinin,mutsuzluklarının,takıntılarının ve ya takmadıklarının pençesine bırakacaktı.Sonunda –ki tabi sonunu görürse- ne beklediğini düşündü.Bir tür arınma mı,rahatlama mı?Neden bu yola girmak istediğini çok iyi biliyordu ama sonuçlarına hazır olup olmadığı konusunda en ufak bir fikri yoktu.Öncelikle bu soyut evreninden kurtulmalıydı.

Önce kitaplara başvurmayı düşündü.Belki de ona yol gösterirlerdi.Bilişim çağında belki güçlü arama motorlarına başvurabilirdi ama o zamanda konudan sapma olasılığı çok yüksekti.Birine danışma fikrinden hemen uzaklaştı,kimse ile paylaşmak istemiyordu.Kimseyi görmek,iletişime geçmek bile istemiyordu.Tüm ömründe katıksız bir şekilde güveneceği ve kendini teslim edeceği tek insan ölmüştü.Başka kimseye bu kadar güvenmesi gerekmemişti ve içinde bir sızı ile birlikte pişmanlık hissetti.Bu kadar saklı kalmak,kendini tek kişiye hapsetmek,onu kaybettiğinde yaşadığı üzüntünün üstünde bir pişmanlığa yol açmıştı.Kendine kızdı önce,böyle düşünmemeliydi.Riyakarlık yapıyordu ve bundan nefret ederdi.Peki gerçekten olan bu muydu?

Bir umut çevirirsin başını,
Gökten inen yağmura.
Belki dersin,akar gider,
Püru pak olur diye,
İçindeki küflenmiş düşler.
Sormak için belki de çok geç,
Pişman olmak için daha da geç,
Hatta sen bunları hepten geç.

En sevdiğim mevsimdi bahar,
Ne çok sıcak,ne çok soğuk.
Kendi içinde uyumlu.
O uyumun içinde biz canlılar,
Gözlerimizi kısarak bakardık güneşe.

En sevdiğim mevsimdi bahar,
Kara bir yokluğa tutsak şimdi.
Çıplak ayak basmak isteğim çimleri
Pencere arkasından görme işkencesi. #şiir

Kalabalığa karışmaktır umut.
İnsanları izlemek metroda rahatsız etmeden.
Bir mesajı beklemek değil belki ama,
Bir yüzü özlemektir,kim bilir.
Dokunmamayı söyleyen düzene inat;
Sıcaklığa kaptırmaktır tenini.

Bunu ikimizde haketmiştik aslında.

Kaldırsaydık belki kafamızı aydınlık göğe,

Düşlerimiz kaybolmazdı belki sonsuzluğumuzda.

Özledik mi,bilmem.

Gözledik mi hiç bilmem.

Emin olmayı istemiyorum bile inan,

Anımsamıyorum sormayı,

Hatırlamıyorum cevaplamayı.