Asla değişmeyecek fikirlerin,davranışların,zevklerin değişebileceğine inanmak boş bir hevesten öteye gidemiyor. Düşünceme göre bencillik insanlarda doğuştan gelen bir özellik yerine bir keşif.
İnsanlar bir süre sonra bu duygunun verdiği haz ile diğer tüm insanları yok sayan bir seviyeye çıkıyorlar.Bunun yanında bunca zaman savundukları fikirleri, davranışları ve zevkleri artık aynı hazzı vermediği zaman ivedi bir şekilde terkedecek kadar da riyakarlar.
Bir süre hatta bir an çok zevk aldıkları bir durumu terkettikten sonra bu davranışı devam ettiren çevredeki diğer insanları da acımasızca eleştirmekten akabinde de ilişkilerini koparmaktan da çekinmeyen ve bu durumu bir kayıp olarak görmeyen hastalıklı bir yapıları var.
Bencillik insanlığın tedavi edilemez bir hastalığı.Maalesefte bu hastalığın aşısı, ilacı ve ya tedavisi yok.Çünkü olayın kendisiyle çelişen ironik durum nedeniyle bunu tedavi etmekte yine aynı insanların elinde.
Ancak bu durumda süreç devam ederken amacın yine bencilce olması nedeniyle sonuçsuz ve tedavisiz kalıyor.
Hayatın anlatmayı seçtikleri 