Kahvaltısı hala devam ediyorken pencereden de bakmaya devam ediyordu.Çocuğun feryatlarının ardından sokak rutinine dönmüştü.Evlere eskiden tüp getiren insanların yerini şimdilerde damacanalarla su getirenler devralmıştı.Başka da bir hareketlilik yoktu sokakta.Belli ki bir müddet sürecekti bu sessizlik,işine gidenler gitmiş,evde kalanlar ise aynı kendisi gibi kahvaltı ediyordu.Ne zordu yalnız yudumlamak çayı,bardağa her geri koyduğunda bardağı bir kez daha aklına geliyordu geçmişi.Kısa süreli hayallere dalııyordu ister istemez ve duraksıyordu hayatı o sürede.Hayatı boyunca neler yaşadığının muhasebesini yapıyordu beyni ona sormadan.Doğru yanlışlar,yükselişler ve düşüşler,keşkeler,meğerler,tüm o alınganlıklar ve dışarı bazen aşırıya kaçarak vurduğu duyguları.Kaç kişiyi incitmişti istemeden ya da kaç kişinin hayatını sığ ya da derinden etkilemişti.Düşünmelimiydi bunları yoksa bir şekilde beynine engel mi koymalıydı?Artık etrafında ne yapmasını söyleyecek insan sayısıda azalmıştı ve en güvendikleri artık yoktu.Kime güvenebilirdi ki artık,güven nasıl oluşuyordu onu bile unutmuştu.Ömrü boyunca güvenmeye çalışmakla ilgili bir sıkıntısı olmamıştı.Önce babası sonra kocası yanındaydı,ve hep onlara güvenmişti.
Umutsuzluk/Bölüm 6
Hayatın anlatmayı seçtikleri 